nana's blog

อ๊ากกกกกกกกก !!!  ปัง!  ตึง!! โครม! ตูมมมมม!!!!

เสียงของการอาละวาดใส่คอมตัวเองให้ห้องความของความคิด

โว้ยยยย!! เซ็งจิตอย่างแรงไม่ทงไม่ทำมันแมร่งแระ หมดไม่เหลือแล้วความอดทนอันน้อยนิดที่มีอยู่ เพราะมันถูกใช้ไปกับการนั่งทำบล๊อกนี้ ถ้าหากทำได้นานะจะโวยวายอาละวาด (ให้มากกว่านี้) ซะให้รู้แล้วรู้แรดไปเลย ฮึ เซ็งเป็ด!

อุตส่าห์นะ อุตส่าห์ อุตส่าห์เข้ามาทำด้วยความตั้งใจแบบพกพาความอารมณ์ดีมานั่งทำหวังว่าครั้งนี้คงจะได้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างอย่างที่ตัวเองต้องการไม่มากเต็มร้อยเปอร์เซ็น ก็ขอแค่อย่างดี สิบยี่สิบเปอร์เซ็นก็ยังดี แต่นี้อะไรห่ะ? นี่อะไร?? ไม่ได้อะไรเลย แมร่งงงงง!! แล้วไอ้เวลาเกือบชั่วโมงที่กรูนั่งงมโข่อยู่กับบล๊อกนี้มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาบ้างเลยใช่มั้ยห๊ะ? ฮึ๋ย!

เดี๋ยวแม่ก็จ้วงไส้ทะลักแถมจับยัดใส่กะละมังถ่วงอ่าวไทยให้ลอยไปติดปรอยเปรตซะเลยนี่ .....

สมอง! มีแต่ไม่ได้ช่วยอะไรได้เล้ย สติสมาธิ! ก็มี(น้อยนิด)แต่ก็ยังช่วยอะไรไม่ได้อีก ความอดทน! อาจจะยังพอเหลืออยู่แต่ก็ไม่เห็นจะช่วยอะไรได้นอกจากจะทำให้มันแตกไวขึ้น อ่อ! จะเหลืออยู่อย่างที่เป็นสิ่งสุดท้ายที่พอจะช่วยได้มากสุด เห็นทีก็คงไม่พ้นการใช้กำลังแล้วม้างเนี่ย ทุบๆ ทิ้งไปเลยดีมั้ยเนี่ย ไม่สิ ต้องตัดสายโทรศัพท์ ตัดสายแรม ตัดมันทุกๆ สายที่มีอยู่ให้เห็นตรงหน้าเพื่อเป็นการฆ่ามันทิ้งซะเลยดีมั้ย .........ก็ถ้าตัดแล้วฆ่ามันได้จริงๆ นะ นานะจะยอมเสียคอมดูสักครั้งเชื่อขนมกินได้เลย

เฮ้ออออ!! โวยวายไปก็ไม่ช่วยทำให้ทำบล๊อกได้ขึ้นมาเนอะ ใช้กำลังไปก็ไม่ช่วยทำให้ไอ้เน็ตที่มันกระรั้วๆ นี่มันดีขึ้นมาได้หรอกเน้อออออ...........

เหนื่อย! เลิกโวยวายดีกว่า เบื่อแล้วด้วย

โอเคมาเข้าเรื่องเลยดีกว่าว่าทำไมนานะถึงต้องมานั่งทำอารมณ์เย็นทนทำบล๊อกที่ตัวเองโง่ทำไม่ได้นี่ด้วย เรื่องมันก็มีอยู่ว่าตอนนี้คอมที่บ้านกำลังจะอำลาจากนานะไปเต็มทีแล้ว ซีพียูเน่าสุดๆ สงสัยโดนไวรัสเข้าไปเยี่ยมเยี่ยนทักทายชวนเล่นดำมี้อยู่แน่ๆ เลย ถึงได้อึดเยี่ยงนี้ แถมยังมีทีท่าว่าข้อมูลจะสูญหายโดนไร้ล่องรอยอยู่หลายหน แต่ดูเหมือนตั๋วโชคดีคงยังมีเหลือสำหรับนานะข้อมูลมันถึงยังไม่หาย (เฮ่อ แอบโล่งอก) เอ๊ะ! แล้วไมต้องแอบด้วยว่ะกรู เออๆ เอาเหอะจะยังไงก็ช่าง เพราะต้องการหาทีเก็บฟิกและรูปภาพที่มันมีเป็นกุรุดๆ ถึงต้องมานั่งทำตาแฉะใส่คอมอย่างนี้ไง ไหนจะทำบล๊อกที่ทำไม่ได้ ไหนจะหาที่ที่เก็บรูปให้ได้ทีละเยอะๆ เฮ่ออออออ! ปวดตา เอาเป็นว่านานะจะไม่สนใจหน้าตาของบล๊อกมันแระ มันอยากจะอายขายขี้หน้าประชาชีก็เรื่องของมัน นานะไม่เดือดร้อน (แค่รู้สึกไม่สบายลูกกะตาเอ้ง) ดังนั้นนานะจะเอาฟิกของที่รักกับที่แต่งๆ เก็บเอาไว้มาลงทั้งที่บล๊อกมันยังหน้ากะโฮ่เบ่งอึอย่างนี้แหละ ไม่สนใจแร้ว.....แบร่~

พูดถึงที่รัก! ตอนนี้คิดถึงที่รักมากมายเลยอ่ะ ไม่รู้ข่าวสารอะไรกับเค้าเล้ยชั้น หลังเอเวอร์เรดจริงๆ.... ข่าวล่าสุดที่รับรู้ที่พอจะจำได้ก็เรื่องที่ที่รักบาดเจ็บที่เท้านั้นแหละ ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้างหายดียังก็ไม่รู้ เป็นห่วงจังเลย สงสัยเสร็จจากภาระกิจอัฟบล๊อกนี้แล้วคงต้องไปตามสืบดูสักหน่อยแล้วว่าตอนนี้ที่รักเป็นเช่นไรบ้าง จะได้ไม่ตกข่าว ไหนจะวันเกิดที่รักอีกล่ะ ใครให้ของขวัญอะไรบ้างนะ แล้วจะถูกใจเจ้าตัวหรือป่าว โดนฉะเพราะอีตาคนนั้น............คนไหนเหรอ? ก็คนนั้นไงเล่ามีอยู่คนเดียวนั้นแหละ ไม่อยากจะเอ่ยเลยจริงๆ ก็อิตาแป๊ะไงล่ะ ไม่รุปีนี้ได้พาที่รักไปเลี้ยงฉลองที่ไหนหรือป่าว ไม่ได้การล่ะต่อมอยากรู้อยากเห็นมันกำลังเร่งเล้าให้จิตใจฝ่ายสงบนิ่งเฉย รีบๆ ไปตามหาข่าวดูซะ

เพราะงั้นโอเคๆ ครั้งนี้ขอยอมตามใจโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เลยดีกว่า ไม่ได้หรอกก็มันเป็นเรื่องของที่รักเชียวนะไม่สนใจไม่ด้ายยย งั้นไปแระได้ข่าวมาว่าอะไรจะมาบ่นแล้วกัน (บ่นไว้ให้ตัวเองกลับมาอ่าน)............ บาย

รู้ที่หลังชาวบ้านเค้าตลอด!~

  คิดถึงน้องสาวจัง ไม่ได้เจอกันนานนนนแล้ว ได้แต่คุยทางไดของลุงเย็นตาโฟแค่นั้นเอง (แล้วไมมึงไม่โทรคุยกัน?)

  เหลือเวลาอีก 13 คืน 14 วัน ไอ้คุณเพื่อนก็จะกลับมาแล้ว ดีใจๆ

  นิวส์จ๋า ว่างๆ ทำบล๊อกให้พี่สาวผู้น่ารักคนนี้มั้งสิ ครั้งนี้ดูท่าทำง่ายกว่าครั้งที่แล้วชั้นคิดว่าถ้าแก่ลองทำดูคงจะทำได้อ่ะ นะ นะ น้า รักแกที่สุดเลยจุ๊บๆ

  สุดท้ายสำคัญที่สุด คิดถึงที่รักที่สุดเลย แล้วสักวันนานะจะไปหาที่นู้นนะ จะต้องไปดูคอนฯ ที่รักให้ได้เลย รักษาสุขภาพด้วยค่ะ แล้วถ้าอิแป๊ะมันแกล้งอะไรหรือขัดใจอะไรที่รักล่ะก็ที่รักลงมือได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจใคร เพราะทุกคนให้อยู่ในดุลพินิจของที่รักจ้า (พูดเองคนเดียว ......เฮือก!! รู้สึกถึงสายตาเย็นๆ ของแฟนคลับตาแป๊ะ หนาวไงไม่รู้หนีดีกว่า แว้บ!)

โอ้ว! ลุคใหม่ของ exteen เข้ามาแล้วเผลอปิดไปสองรอบอ่ะ แบบว่านึกว่าเข้าผิด

แต่พอมามองอีกที โอ้ว! ลุคใหม่เว้ยลุคใหม่ หน้าตาก็เปลี่ยนใหม่ แม้แต่หน้าที่เข้ามาอัฟยังเปลี่ยนไปเลย เห็นแล้วก็รู้สึกว่า เออเว้ย! แบบนี้ก็โอนะ ดูไม่ยุ่งยากดี มันอยู่ในหน้าเดียวเบ็ดเสร็จ ว่าแต่ว่า recommend มันอยู่ตรงส่วนไหนว้าเนี่ย? หาไม่เจอแล้วอย่างงี้นานะจะเอาฟิกลงได้ไงหว่า แบบเดิมก็ใช่ว่าจะทำเป็นกะเค้านะ ยังงงๆ มึนๆ เอ๋อๆ ทำอะไรไม่ค่อยจะถูกเล้ย พอเข้ามาเป็นสมาชิกได้ไม่ถึงอาทิตย์ ก็ดันมาเจอลุคใหม่ซะนี่ อืม......ชักรู้สึกว่าขอแบบเดิมจะดีกว่านะ ไม่อยากจะมาทำความรู้จักใหม่ แอบเซ็ง!

สรุปเรามันตัวดีหรือตัวซวยว่ะเนี่ย พอเข้ามาบล๊อกเค้าก็เปลี่ยนลุคซะงั้น........โอเค ขอเป็นตัวนำโชคแล้วกัน หึๆ

มาเข้าเรื่องดีกว่า เพราะยิ่งบ่นก็ยิ่งพูดไม่รู้เรื่อง อะไรก็ไม่รุขนาดอ่านเองยังให้ความรู้สึกว่า "มันบ่นอะไรของมันว่ะเนี่ย?" 

เนี่ย! วันเสาร์ที่ 13 นี้เค้าจะมีการจัดมีทติ้งวันเกิดที่รักด้วยอ่ะ อยากไปมั่ก แต่ว่าก็ไปไม่ได้ เพราะนัดไปเที่ยวต่างจังหวัดกับน้องสาวไว้ก่อนแล้วน่ะสิ ซึ่งไอ้ต่างจังหวัดที่ว่าเนี่ยก็ไม่ใช่ที่จังหวัดไหนหรอกมันก็กาญจนบุรีบ้านเกิดของนานะเองนี่แหละ  แล้วเมื่อกี้นะน้องสาวโทรมานัดเวลาไว้ซะดิบดี โอ้ย! รื่นรมเค้าเลยแหละน้ำเสียงน่ะ ไม่ได้สนใจไอ้เรื่องที่พี่มันอ้ำๆ อึ้งๆ เออๆ อ่าๆ อยู่เล้ย จนสุดท้ายน้องมันตกลงของมันเสร็จนั้นแหละถึงมาถามได้ว่ามีอะไรจะพูดป่าว?

เจริญแท้! น้องช้าน นี่ถ้าพี่มันต้องการจะบอกว่าพี่ปวดขี้ขอเข้าห้องน้ำก่อน คงได้ราดมันตรงนั้นไปแล้วนั่นแหละกว่ามันจะได้ฟัง !!~

เข้าเรื่องๆ พอเราเริ่มพูดเข้าเรื่อง น้องสาวก็เริ่มพูดเสียงแข็ง "พี่สาวอยากไปงานมีทฯ งั้นเหรอคะ?" ......อู้ย! ขนลุกพรึ่บเลยอ่ะรู้สึกหนาวขึ้นมาในบันดล นี่ขนาดมี 'คะ' ตามมาด้วยนะ พี่มันยังสะดุ้งโหยงขนาดนี้ ลองไม่มีคงได้มีรายการกดวางโทรสับมาตั้งหลักสัก 10 วิแล้วล่ะ .....ไอ้เรามันก็พวกพี่สาวใจเด็ดด้วยสิเลยตอบไปเสียงอ่อยๆ ว่า "อื้ม อยากไปมากกก ไปกันนะ" แล้วก็เริ่มอ้อนน้อง แต่สุดท้ายเอกราชที่เราครอบครองมานานก็ถึงคราวต้องส่งคืนให้เจ้าของเค้าซะแล้ว

เฮ้อ! น้องบอกว่า น้องว่างช่วงนี้ แล้วเราก็ไม่ได้เจอกันมานานแล้วด้วย อยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากกว่า วันเกิดที่รักพี่น่ะเดี๋ยวน้องจัดให้ก็ได้ ................โอ้ย! ซึ้งเลย เจอน้องพูดเยี่ยงนี้ แล้วพี่อย่างเราจะใจดำทำกับน้องได้ลงคอเหรอ?.....(ทำได้สิถ้าฉันอยากทำ กร๊ากก ล้อเล่นๆ) อันที่จริงถ้าเกิดพี่มันยืนยันว่าจะไปซะอย่างน้องมันก็ห้ามไม่ได้อยู่แล้วล่ะ แต่ว่าสงสารน้องเห็นว่าเจอปัญหาในมอมามากมีอะไรอยากเล่าให้ฟังเยอะแยะ ก็เลยยอมน้อง

ที่รักจ๋า~ ที่รักคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยคะ? ถ้าวันเกิดของที่รักปีนี้นานะจะขออยู่กับน้องสาว ที่รักไม่ว่านานะใช่มั้ย?........คะ? อ๋อ ที่รักไม่ว่าอะไรนานะเพราะที่รักเข้าใจ เดี๋ยวเราค่อยมาฉลองย้อนหลังกันสองคนก็ได้เหรอ .....>///<แหม~ ที่รักล่ะก็บ้า!

หึๆ เป็นเอามากช้าน 

ก็แหม อยากไปจริงๆ นี่หน่ามีทวันเกิดของที่รักที่ทางบอร์ด One and Only จัดขึ้นน่ะ อยากไปพบปะกับทุกๆ คนในบอร์ด อยากยืนร้องเพลงวันเกิดเป่าเค้กร่วมกับเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนบ้าง มันคงจะมีความสุขดีไม่น้อยเลยเนอะ แถมยังได้ร่วมกันจิกกัด เอ้ย! พูดถึงที่รักด้วยความรักกับทุกๆ คน ปีนี้นานะก็คงได้แต่ฝันอย่างเดียวอีกแล้วสิเนี่ย

เพื่อนๆ ทุกคนคะ ขอให้มีความสุขกับงานมีทฯ นะคะ แล้วก็สนุกเผื่อนานะด้วย นานะคนนี้จะขอตัวไปปฏิบัติหน้าที่พี่สาวที่ดีให้กับน้องสักหน่อย แล้วมีอะไรเกิดขึ้นบ้างอย่าลืมมาเล่าให้ฟังในบอร์ดกันบ้างนะ ฮืออออออ TT__TT

ถ้าอย่างนั้นนานะขอไปนอนซบอกที่รัก เอ้ย! ขอไปเปิดแผ่นเก่าๆ เข้ากรุของนานะดูเพื่อเป็นการซับน้ำตาก่อนนะ โฮฮฮ!!!

+ขอให้เท้าหายไวๆ นะซึบะสะ แล้วก็ไม่ต้องคิดมากล่ะ เพราะมันเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ แกไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นอย่างนั้นนี่หน่า อ๋อ+ นานะลืมบอกอะไรไปอีกอย่าง ....ตัดผมสั้นแล้วได้ใจมากมาย ต้องแบบนี้สิถึงจะกลับมาเป็นที่รักคนเดิม ทำให้คนเค้าตรอมใจกับทรงผมแกมานา แต่เห็นแบบนี้แล้ว โอเคนานะให้อภัยทุกอย่างจ้า

edit @ 10 Oct 2007 23:56:51 by nanatsu

ปวดหัว แสบตา เจ็บคอ ระบมตรงจุดที่ฉีดยาที่ถอนฟัน ฮืออออๆ ๆ ๆ ไม่สบายอ่าโทรไปหาน้องสาวเมื่อกี้ น้องสาวก็ไม่รับอีกสงสัยคงจะไม่ว่างแน่ๆ เลย อุตส่าห์จะโทรไปอ้อนน้องซะหน่อยอดเลย เง้อ!

..........................................................................................................
-

วันนี้ตอนเช้าจู่ๆ เพื่อนสมัยตอนเรียนมอปลายโทรมาหา บอกว่าจะมารับไปเที่ยวกัน ไปเจอกับเพื่อนอีกคนด้วย มันนัดคนนั้นไว้แล้ว
ไอ้เราก็อือๆ แล้วถามกลับไปว่าจะมารับกี่โมง มันบอกว่ามาประมาณ 10 โมงครึ่ง

ก็เลยรีบผงกหัวดูนาฬิกาที่ข้างฝา โอ้วพระเจ้า!!!!! นี่มัน 8 โมงครึ่งกว่า มันตื่นมาทำบ้าอะไรว่ะเนี่ย เช้าขนาดนี้........มัวแต่คิดตลึงกับการตื่นแต่เช้าของเพื่อนเลยไม่ได้ฟัง อะไรต่อ

มันก็เลยย้ำมาว่า 10 โมงครึ่งไปรับที่บ้านนะ ตื่นได้แล้ว แล้วมันก็วางไป ไอ้เราก็อื้อๆ ไม่เลิกยั้นกดวางสาย แล้วหลับตานอนต่อ ผ่านไป 10 วิกว่าๆ กระเด้งตัวขึ้นมานั่งพร้อมกับร้องออกมาดังๆ ว่า 10 โมงเฮ้ย! ได้งัยกันว่ะ ตูต้องแหกตาขึ้นมาตอน 9 โมง เพื่อที่จะดู วันพีช นะเว้ย แล้ววันพีช มันก็จบตอน 10 โมง

แม่มึง! เวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อนแต่งตัวไม่ทันหรอก!!

สรุป เลยต้องยอมเสียสละดูวันพีชไปแค่ตอนเดียว แล้วรีบวิ่งตูดแจ้นเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำด้วยความเร็ว บวกกลับรีบออกมาแต่งตัว เฮ้ออ! เหนื่อยแต่เช้าเลยอ่ะ

แล้วเพื่อนผู้แสนดีมันก็มาตรงเวลาจริงๆ ด้วย คนอะไรว่ะสุดยอดเลย เพื่อนยกนิ้วให้เลยอ่ะ แต่อย่างว่าอ่ะนะ มันจะไปบวชชีอยู่วัดร่อมร่ออยู่แล้วนะนั้น ถ้าไม่ติดว่าแม่มันห้ามไว้ T^T โอ้ววว! สุดยอดเลยเพื่อนฉันคนนี้ ช่างเป็นหญิงที่ดีเลิศอะไรปานฉะนี้ วันๆ เข้าแต่วัด ฟังเทศน์ฟังธรรมเลยจะชอบเรียกมันว่า ท่านมัคทายก ถามมันดิว่า พรมวิหาร 4 คืออะไร? แล้วมรรค 8 ล่ะ? ตายแล้วไปไหน? มันตอบได้หม้ดด

แต่อย่ามาถามนานะนะว่ามันคืออะไรที่จะตอบได้อยู่ ก็อย่างเดียวว่าตายแล้วไปไหน? จะไปไหนได้ล่ะ ก็ไปนรกดวลหมากรุกกับทั่นพญายมน่ะสิ เอิ๊ก ๆ

พอๆ เข้าเรื่องของกิจวัตวันนี้ดีกว่าก่อนจะยาวยืดราวๆ 100 กิโลเมตร

พอไปรับเพื่อนอีกคน มันก็ชวนไปกินข้าวเลยอ่ะ ไม่สิกินเตี่ยว โอ้ว!! (รอบที่3ของวัน) มัยมันกินข้าวกันเช้าจังเลยอ่ะ? (ได้ข่าวว่าตอนนั้นมัน 11 โมงกว่าแล้ว)

ก็นั้นแหละก็เลยต้องไปกินกับพวกมัน ทำไงได้ ก็อาศัยรถเค้าไปหนิ ไม่ใช่รถตัวเองนี่หน่า เชอะ!

สรุป กว่าจะยัดหมดชามได้ล่อไปเกือบครึ่งชั่วโมง!

จากนั้นมันก็ลากอินานะผู้ซึ่งไม่ถูกกับวัดเป็นอย่างแรง เข้าไปทำบุญถวายสังฆทาน ทำอะไรก็ไม่ค่อยเป็นกะเค้าหรอกอาศัยเหล่ๆ ดูเพื่อนเอา จนแล้วจนรอดมันก็ผ่านไปได้ด้วยดียังไม่ถึงกับลงไปดิ้นๆ ตอนพระสวดกับซาดน้ำมนต์ อืม.......ถือว่าตั๋วโชคดียังมีเหลือสำหรับเรา!

ใช่! ต้องขอโทษ Smileซัง ด้วยที่ไม่สามารถจดจำบทสวดกรวดน้ำที่อุตส่าห์สอนเอาไว้ วันนี้นานะก็ไม่ได้ใช้หรอกเพราะนานะจำไม่ได้อ่ะ แฮะๆ ขอโทษนะคร้า

จากนั้นก็อีหล๊อบเดิมของการเข้าวันทำบุญ นั้นก็คือไปให้อาหารปลา ระหว่างที่ยืนดูปลาอยู่นั้น ในใจก็ลอยไปถึงว่า

-ตัวอ้วนๆ ซ้ายมือนั้น เอาไปทำแป๊ะซะกินคงจะอร่อย! ส่วนตัวโตๆ เกือบริมขอบนู้น ทอดกรอบราดกระเทียมพริกไทยคงจะกินได้เนื้ออิ่มกว่า อ๊ะ! นั้น ปลาดุกตัวรุ่นคุณปู่คุณย่า ว้าว! ต้องปลาดุกฟูอย่างเดียวเลย.......!!-

น้ำลายเกือบไหล แต่เพื่อนมันก็สะกิดเรียกก่อนอ่ะว่าจะไปหาเพื่อนอีกคนที่ทำงานอยู่ในห้าง ก็เลยได้แต่ส่งสายตาละห้อยก่อนเดินจากไป เป็นเชิงบอกว่าเราคงไม่มีบุญร่วมกันซะแล้วล่ะเจ้าปลาน้อยทั้งหลาย!! ไว้เบนซ์จะมาเยี่ยมใหม่นะ!

เย็น! ความรู้สึกแรกที่เดินเข้าห้าง ช๊อบชอบ! คือจิตสำนึกที่มันฝังรากหยั่งลึกอยู่อย่างเหนียวแน่นไม่มีวันที่จะหลุดหายไปไหนพอๆ กับความจำปลาทอง แล้วก็น้องสาว(หึๆ).......เท่านั้น อาการลั่นล้า ก็บังเกิด เหมือนปลาทองได้ซากุระปานนั้น

แล้วก็ปักหลักมันอยู่ในนี้แหละ ใช่ๆ ไปร้องคาราโอเกะบ๊อกซ์มา ได้ร้องฟรีตั้งเพลงหนึ่งแหนะ ไม่อยากจะคุย หุๆแล้วก็ได้ถ่ายสติกเกอร์กับเพื่อนๆ ด้วย ซึ่งตั้งแต่เรียนกับพวกมันมาไม่เคยได้ถ่ายเลย ดีใจมากมายจากนั้นก็เลยนัดวันรวมพลเพื่อนๆ ตอนมอปลายไปเที่ยวน้ำตก พอนัดได้นั่งคุยอะไรกับมันอีกนิดหน่อยก็กลับออกมา โบว์มันบอกว่าอยากกินส้มตำ ก็เลยชวนมามาทำที่บ้านกิน(จะได้ไม้ต้องเสียตัง ประหยัดดี^O^)

ไปขโมยมะละกอของชาวบ้านเค้ามา (อยู่บ้านนอกก็ดีอย่างเนี่ย)แล้วมาเตรียมของเสร็จ ก็เรียกเจ๊ให้มาตำให้ เหอๆ แบบว่าเบื่อฝีมือตัวเองง่ะ (หรือขี้เกียจว่างั้น)

เพื่อนบอกนี่เรียกใช้แม่อย่างนี้เลยเราะ? (อ่ะ! ช่วยไม่ได้เจ๊อยากอยู่ใกล้ๆ ทำไมล่ะ กร๊ากเจ๊ซวยไป)

กินเสร็จอยู่คุยกันต่ออีกจนมืดก็เลยไล่ให้โบว์มันกลับไปก่อนมันขับกลับคนเดียวอันตรายเป็นห่วงมัน ส่วนเพื่อนอีกคนเบนซ์เป็นคนขับรถไปส่งมันเองเป็นอันว่า สิ้นสุดกิจวัตที่ต่างไปจากทุกๆ วันที่มักจะมีแต่ความเฉื่อย

วันนี้สนุกและมีความสุขมาก ได้เจอเพื่อน ได้คุยกับเพื่อน ได้กอดคอร้องเพลง และถ่ายรูปกับเพื่อน ได้แย่งกินส้มตำกับเพื่อน (ซึ่งวันนี้แย่งไม่ทันเพราะไม่สามารถจะกินได้อันเป็นผลพวงมาจากการไปถอนฟันมาเมื่อวาน ....เกลียดหมอ!) ได้นัดวันไปเที่ยวกับเพื่อนด้วย มีความสุขมากเลยนะกับการได้ใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนเนี่ย หลังจากที่เหงามานาน

จะเก็บภาพความทรงจำของวันนี้ไว้ในลิ้นชักส่วนที่ให้ความสำคัญมากที่สุดของจิตใจเลย

ถึงแม้จะเจอกันกี่ครั้งก็ไม่มีเบื่อ ..........ถึงแม้มันจะบังคับให้เรากินก๋วยเตี่ยวให้หมดชาม .......ถึงแม้มันจะลากเราไปเข้าวัด ไปตากแดดร้อนๆ .........ถึงแม้มันจะไม่ยอมหยอดเหรียญกดเพลงที่เราต้องการให้ร้องแต่ไปกดเพลงที่เราไม่รู้จักเลยของมันแทน(T^T) .......ถึงแม้มันจะแย่งส้มตำกินหมดจานแย่งขนมกินหมดถุง น้ำหมดแก้ว มันก็ไม่มีวันเบื่อได้เลยจริงๆ

นี่แหละมั้งอีกหนึ่งนิยามของคำว่าเพื่อน ในฉบับที่นานะเข้าใจ..........

ลงบันทึกวันเสาร์ที่ 6 ตุลาคม ปีพ.ศ 2550 เริ่มช่วงเวลาแห่งความทรงจำ ตั้ง แต่ 8:45 ถึง 19:57 นาฬิกา

*สิ่งสำคัญจะมองไม่เห็นด้วยตา*

ปอกะลอ

เทียร์วันนี้พี่มีความสุขมากเลยล่ะแถมยังตื่นเช้าด้วยนะจะบอกให้ แต่ก็ยังคิดถึงน้องสาวอยู่เหมือนเดิมนะ

นิวส์แกไม่ต้องห่วงฉันไปหรอกนะ เพราะถึงแม้ชีวิตฉันจะเหมือนอย่างนิยายในความคิดแกแต่ในนิยายฉบับนี้มันก็ยังมีวันดีๆ อยู่นะเว้ยอย่าลืมสิ

สุดท้ายไอ้คุณเพื่อน ถึงแม้จะมีความสุขแต่ก็ยังนับวันรอวันที่แกจะกลับมาอยู่นะเว้ย กลับมาเร็วๆ ล่ะฉันรอแกอยู่ อย่ามัวแต่ไปหลงบรรยากาศสวีเดนให้มากนักนะ ฉันหวง?

edit @ 2007/10/07 01:00:24